Terapia manualna

Na terapię manualną składa się zarówno diagnostyka, jak i sama terapia. Fizjoterapeuta stawia diagnozę na podstawie badań ogólnych, badań manualnych i testów ruchowych. W terapii stosuje się wiele technik manipulacji, mobilizacji, kompresji, trakcji, terapii tkanek miękkich i terapii nerwowo-mięśniowych.

Terapia manualna zajmuje się bólami kręgosłupa, jak i zespołami bólowymi pochodzącymi od kręgosłupa, a także uszkodzeniami przeciążeniowymi i mechanicznymi tkanek miękkich – mięśni, stawów i więzadeł oraz stawów obwodowych – kolan, bioder, barków. Terapia manualna znajduje zastosowanie w dyskopatiach, nerwobólach, drętwieniach kończyn, bólach głowy czy szumach usznych. Niepodważalną zaletą terapii manualnej jest jej indywidualne opracowanie oraz duże bezpieczeństwo.

Rodzaje terapii manulalnej

FDM (Fascial Distortion Model) jest obecnie uznawana za jedną z najbardziej skutecznych terapii manualnych zwalczających ból. Wykorzystując mowę ciała (gestykulację) oraz sposób w jaki pacjent opisuje ból, fizjoterapeuta dopasowuje formę terapii, w większości przypadków przynoszącą natychmiastową poprawę. Terapia poprzedzona jest diagnostyką – szczegółowy wywiad z pacjentem, badanie palpacyjne i próby ruchomości tkanek. Teoria ta mówi, że każda dystorsja ma swoją charakterystykę, bierze się pod uwagę jakość bólu, reakcję na wcześniejsze terapie i proces gojenia. FDM działa na powięź za pomocą mocnego ucisku i przesuwania tkanek. Zakłada, że każdy uraz w organizmie np. przeciążenie mięśni czy skręcenie stawu powoduje uszkodzenie i sklejenie powięzi, która ulega zmianom kształtu, co jest przyczyną bólu i utraty funkcji. Naprawienie powięzi dzięki odpowiednim technikom manualnym prowadzi do poprawy funkcji i zmniejszenia bólu. Według teorii FDM powięź ulega rozmaitym odkształceniom – rozerwaniom, zgrubieniom, zgnieceniom i rozciągnięciom, a ból wynika z bogatego unerwienia powięzi.